Ο Απρίλης, που φέτος ανοίγει μυρωμένος από το μοσχολίβανο του πένθους για την αμαρτία του ανθρώπου και τον Επιτάφιο θρήνο του Θεανθρώπου, συνεχίζεται μέσα στην ευωδιά των κρινάνθεμων της Αναστάσεώς Του.

Ο τάφος! Μάτια δακρυσμένα, κυρτωμένες υπάρξεις, ψυχές οδυνώμενες. Παιδικά κεφαλάκια που κρυώνουν δίχως φιλιά και χάδι, συνοδοιπόροι της ζωής που έχασαν ο ένας το χέρι του άλλου, αδέρφια που ξεκληρίστηκε η γενιά τους, κρινολούλουδα που τους κάλεσε ο θάνατος πριν χαρούν τη ζωή.

Τις τελευταίες μέρες γίνεται λόγος για τις αμβλώσεις· δεν το έχω πει ποτέ δημόσια, αλλά πιστεύω ότι τώρα είναι μια καλή στιγμή να πω την προσωπική μου ιστορία. Μια απόδειξη ότι ακόμα και υπό τις πιο δύσκολες καταστάσεις, μπορεί να γεννηθεί κάτι δυνατό.

Ανάλογη προς τις διακρίσεις μεταξύ ατόμου και προσώπου, που αναπτύξαμε σε προηγούμενο σημείωμα, είναι και η έννοια της ελευθερίας.

Σε πρόσφατη ανάρτηση στον ιστότοπο News 24/7 στις 13/02/2023 διαβάσαμε ανατριχιαστική πρόταση του Ιάπωνα Γιουσούκε Ναρίτα, επίκουρου καθηγητή Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Yale των Ηπα, για την αντιμετώπιση της ιαπωνικής κοινωνίας, της πιο γερασμένης κοινωνίας στον ανεπτυγμένο κόσμο και με το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος σε απόλυτο ποσό.

Ήταν μόνο μια στιγμή. Κάτι ακούσαμε από κάπου, κάποιες σκόρπιες λέξεις, μια συζήτηση. Κάτι διαβάσαμε κάπου, μία έκτακτη είδηση, μία ειδοποίηση. Ήταν η στιγμή που το μυαλό σταμάτησε. Θόλωσε.

Η δυναμικότερη μορφή πολέμου κατά της Εκκλησίας είναι η κήρυξη διωγμού της, φανερή ή συγκαλυμμένη. Στην περίπτωση αυτή η δυναμικότερη μορφή αντιστάσεως του χριστιανού είναι το μαρτύριο!

Όσοι υπέφεραν πολλά στο σκοτάδι ψάχνουν εναγώνια διέξοδο προς το φως. Όσοι παγώνουν στους χειμώνες της ζωής αναζητούν τη θαλπωρή της αγάπης. Εκείνοι που υποφέρουν από φοβερές ασθένειες ευελπιστούν στο σωτήριο φάρμακο.

Είναι το πιο υπέροχο τραγούδι ενός πανευτυχή γέροντα. Η καρδιακή επιθυμία ενός εραστή της αληθινής ζωής.