Όλο το περιεχόμενο του Ευαγγελίου είναι η διακήρυξη για τον άνθρωπο του δικαιώματος της μετανοίας, της συμφιλίωσης με τον Θεό και της πίστεως στον αιώνιο προορισμό του. Το δικαίωμα της μετανοίας το αποκτήσαμε «κατά χάριν», τη Χάρη του αίματος του Ιησού Χριστού, προνόμιο που δίδεται στους πιστούς. Πίστη και μετάνοια συμπορεύονται.

Τη σκηνή του Φεβρουαρίου την ανοίγει μια αγκαλιά. Μια αγκαλιά, δυο πάναγνα χέρια μητρός Παρθένου· δυο χέρια που εισάγουν στον Ναό Αυτόν που λατρευόταν αιώνες εκεί. Μια αγκαλιά, δυο άλλα χέρια τρεμάμενα γεροντικά, που απλώνονται με δέος να λάβουν Αυτόν που επιπόθησε να δει κάθε ανθρώπινη ψυχή πριν αφήσει τον φθαρτό κόσμο.

Ψυχή διψασμένη. Κουρασμένη, στεγνωμένη από την αμαρτία, από το ανικανοποίητο пού ποτέ δε γέμιζε το άντλημα της ψυχής της. Ώσπου βρήκε νερό όχι από το пηγάδι που κάποια στιγμή ίσως στέρευε.

Δεν πάει άλλο! Ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι! Η αδικία της αναξιοκρατίας, η κοινωνική ανισότητα, η θυσία των αδυνάτων στα συμφέροντα των δυνατών της γης, η αδιαφορία των πολλών… σε εξοργίζουν.

Ήταν μόνο μια στιγμή. Κάτι ακούσαμε από κάπου, κάποιες σκόρπιες λέξεις, μια συζήτηση. Κάτι διαβάσαμε κάπου, μία έκτακτη είδηση, μία ειδοποίηση. Ήταν η στιγμή που το μυαλό σταμάτησε. Θόλωσε.

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι οι άνθρωποι έχουμε τα ροπή στο να παρατηρούμε σχολαστικά τα «αγκαθάκια» στα μάτια των αδελφών μας παραβλέποντας από την άλλη το δοκάρι, ίσως και τα δοκάρια, στα δικά μας μάτια.

Στην καθημερινή μας ζωή, αλλά και από την πληροφόρηση που έχουμε για όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο, διαπιστώνεται ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά κινείται ανάμεσα σε δυο απεριόριστα άκρα.

Δύο δρόμοι˙ δύο διαφορετικές όψεις ζωής, δύο πορείες παράλληλες με αντίθετες κατευθύνσεις στη μακρά περίοδο του Τριωδίου.