Ενθουσιώδης χριστιανός στο άνθος της νιότης εκείνος, με τα χειρόγραφα των ιερών κειμένων στα χέρια στις λειτουργικές συνάξεις, στερεώνει στους αδελφούς την ελπίδα για τα αγαθά «του μέλλοντος αιώνος».
+302103617566
Ενθουσιώδης χριστιανός στο άνθος της νιότης εκείνος, με τα χειρόγραφα των ιερών κειμένων στα χέρια στις λειτουργικές συνάξεις, στερεώνει στους αδελφούς την ελπίδα για τα αγαθά «του μέλλοντος αιώνος».
Την βλέπουν να προχωρά Νύμφη εξαίσια, μέσα σε αστραφτερή δόξα, ντυμένη το πάλλευκο νυφικό της, που την κάνει να φαντάζει ολόδροσο χιονάτο κρίνο.
Ο Απρίλης, που φέτος ανοίγει μυρωμένος από το μοσχολίβανο του πένθους για την αμαρτία του ανθρώπου και τον Επιτάφιο θρήνο του Θεανθρώπου, συνεχίζεται μέσα στην ευωδιά των κρινάνθεμων της Αναστάσεώς Του.
Μετά την επανάσταση του 1917 αρχίζει στη Ρωσία η πιο τραγική για την Εκκλησία και τους χριστιανούς εποχή. Οι εκκλησίες ανατινάζονται ή σφραγίζονται, κατάσχονται εκκλησιαστικά σκεύη και κειμήλια, και οι αρχιερείς, ιερείς, μοναχοί και όλοι οι χριστιανοί διώκονται ή εξορίζονται.
Ο τάφος! Μάτια δακρυσμένα, κυρτωμένες υπάρξεις, ψυχές οδυνώμενες. Παιδικά κεφαλάκια που κρυώνουν δίχως φιλιά και χάδι, συνοδοιπόροι της ζωής που έχασαν ο ένας το χέρι του άλλου, αδέρφια που ξεκληρίστηκε η γενιά τους, κρινολούλουδα που τους κάλεσε ο θάνατος πριν χαρούν τη ζωή.
Τι υπέροχο αγαθό που είναι η γνώση και τι ισχυρή έφεση και ικανότητα έχουμε να μαθαίνουμε, να αποκτούμε γνώσεις· αλλά και τι έντονη επίδραση ασκούν αυτές στη ζωή μας και σε όλη την κοινωνία!
«Άλλο είμαστε εμείς οι ίδιοι, άλλο τα δικά μας πράγματα, και άλλο τα γύρω από μας. Εμείς είμαστε η ψυχή και ο νους (η ανώτερη ψυχική ιδιότητα, με την οποία επικοινωνούμε με το θείο), όπως πλασθήκαμε κατ᾿ εικόνα του Κτίστη· δικό μας είναι το σώμα και οι αισθήσεις του· γύρω από μας τα χρήματα, οι τέχνες και οι υπόλοιπες βιοτικές ασχολίες» (Μ. Βασίλειος, Λόγος στο «Πρόσεχε σεαυτώ»).
Όλο το περιεχόμενο του Ευαγγελίου είναι η διακήρυξη για τον άνθρωπο του δικαιώματος της μετανοίας, της συμφιλίωσης με τον Θεό και της πίστεως στον αιώνιο προορισμό του. Το δικαίωμα της μετανοίας το αποκτήσαμε «κατά χάριν», τη Χάρη του αίματος του Ιησού Χριστού, προνόμιο που δίδεται στους πιστούς. Πίστη και μετάνοια συμπορεύονται.
Τη σκηνή του Φεβρουαρίου την ανοίγει μια αγκαλιά. Μια αγκαλιά, δυο πάναγνα χέρια μητρός Παρθένου· δυο χέρια που εισάγουν στον Ναό Αυτόν που λατρευόταν αιώνες εκεί. Μια αγκαλιά, δυο άλλα χέρια τρεμάμενα γεροντικά, που απλώνονται με δέος να λάβουν Αυτόν που επιπόθησε να δει κάθε ανθρώπινη ψυχή πριν αφήσει τον φθαρτό κόσμο.
Το πήραν πια απόφαση. Θα ξεκινούσαν εκείνη τη μέρα κιόλας να πάνε να βρουν τον αββά Μώτιο, όσος κόπος κι αν χρειαζόταν. Είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που έφυγε ο γέροντας από τη σκήτη τους, διωγμένος από τον φθόνο και την κακότητα του αδελφού Θεοδώρου.
