Δεν χρειάζεται να βρω τις σωστές λέξεις. Δεν χρειάζεται να τα βάλω σε σειρά, να τα κάνω λογικά, να τα παρουσιάσω όμορφα. Μπορώ να σταθώ μπροστά Του μπερδεμένος, κουρασμένος και Εκείνος να με καταλάβει.
Ο Χριστός δεν ζητά ρητορική. Ζητά ταπείνωση. Δεν συγκινείται από τα πολλά λόγια, αλλά από το «Κύριε, ελέησον» που βγαίνει αληθινά από τα βάθη της καρδιάς.
Με τους ανθρώπους πάντα κάτι μένει ανείπωτο. Πάντα υπάρχει ο φόβος μήπως δεν καταλάβουν, μήπως παρεξηγήσουν, μήπως κρίνουν. Με τον Θεό όχι. Γιατί Εκείνος βλέπει πιο βαθιά απ᾿ τα λόγια. Βλέπει την πρόθεση, τον κόπο, την πληγή που δεν φαίνεται.
Αυτό μου αρέσει στον Θεό, ότι δεν χρειάζεται να Του εξηγήσω. Δεν φοβάμαι μήπως παρερμηνευτώ, μήπως δεν με καταλάβει. Εκεί, στην ησυχία της προσευχής, η ψυχή αναπαύεται. Και μέσα σ᾿ αυτή την ανάπαυση γεννιέται η βεβαιότητα: ότι είμαι γνωστός και αγαπημένος.
Ξέρεις τι μ᾿ αρέσει στον Θεό;
Ότι όταν όλοι ζητούν εξηγήσεις, Εκείνος ζητά μόνο να Του εμπιστευτώ τον εαυτό μου.
Ότι όταν φοβάμαι πως δεν με καταλαβαίνει κανείς, Εκείνος με καταλαβαίνει πριν μιλήσω.
Ότι όταν νιώθω λίγος, Εκείνος με κοιτά σαν να είμαι πολύτιμος.
Και κάπου εκεί, μέσα στην απλότητα ενός «Κύριε, ελέησον», μαλακώνει η καρδιά.
Και τελικά… το να μην χρειάζεται να Του εξηγήσω είναι ο πιο τρυφερός τρόπος που μου δείχνει ότι με αγαπά. Να μπορείς να σιωπάς μπροστά Του και η σιωπή σου να γίνεται προσευχή…
Ελέσα
Τεύχος Ιουνίου-Ιουλίου 2026
