Βαδίζω κι εγώ με το πλήθος.
Θαυμάζω τον Διδάσκαλο!
Ακόμα και σήμερα που τόσοι άνθρωποι γύρω Του Τον πιέζουν, δεν δυσανασχετεί. Πορεύεται προς το σπίτι που πενθεί.
Τι μπορεί άραγε να κάνει εκεί;
Τώρα, τυχαία βρίσκομαι σε τέτοια θέση που Τον βλέπω.
Σταματάει.
Σταματάμε κι εμείς.
Με το βλέμμα Του κάποιον αναζητεί.
Μα τι παράξενος λόγος βγαίνει από τα χείλη Του: Ποιος με άγγιξε;
Δίκιο έχουν οι μαθητές Του, που τόσο λογικά Τον ρωτούν: Διδάσκαλε, τόσο πλήθος Σε πιέζει και ρωτάς ποιος Σε άγγιξε;
Όμως Εκείνος, που τόσες φορές διάβασε τους λογισμούς αυτών που Τον παρακολουθούσαν, βεβαιώνει όλους μας ότι κάποιος Τον άγγιξε κι ένιωσε να ρέει κάποια δύναμη από τη δύναμή Του.
Και ξαφνικά γίνεται κάτι πρωτάκουστο και φοβερό για μας, τους τηρητές του Νόμου: μια γυναίκα, που ξέρουμε πως η δυστυχισμένη είναι δώδεκα χρόνια ακάθαρτη, αιμορροούσα1, ομολογεί πως αυτή Τον άγγιξε. Πως δεν φοβήθηκε; Πως δεν σκέφτηκε ότι θα μολύνει τον Διδάσκαλο; Και τι παράξενο! Ο Διδάσκαλος ακούει την ομολογία της και δείχνει να ξέρει τον πόνο της, την ευλάβειά της, την ταπείνωσή της, την εμπιστοσύνη της σ᾿ Αυτόν.
Και ακούμε όλοι εμείς, οι απόγονοι του Αβραάμ, να τη λέει θυγατέρα Του! Την άγνωστή Του, στα δικά μας μάτια, να τη λέει κόρη Του, παιδί Του. Και την έχει κιόλας γιατρέψει για την πίστη της σ᾿ Εκείνον, λέει. Τι να σκεφτεί κανείς; Ένα νόμο που ξεπεράστηκε από την αγάπη; Μια άφωνη πίστη που ξεπέρασε τον θόρυβο ενός ανώνυμου πλήθους; Ένα άγιο θάρρος που γκρέμισε την κοινωνική απομόνωση; Στον κόσμο μας κάτι μεγάλο γίνεται. Κάτι αλλάζει ριζικά! Είναι φανερό πως στην αρρώστια των ανθρώπων άλλη γιατρειά δεν υπάρχει. Μάταια κάποιοι την αναζητούν σε ό,τι είναι φθαρτό κι εφήμερο. Μονάχα Αυτός, ο μοναδικός Διδάσκαλος, ο Ιησούς Χριστός, γιατρεύει. Και η άφωνη πίστη σ᾿ Αυτόν, το μυστικό άγγιγμα στο Σώμα Του, σε κάνει παιδί του Αληθινού, του αιώνιου Θεού!
Προσήλυτος
Τεύχος Ιουνίου-Ιουλίου 2026
- Είναι η αγία Βερονίκη, που εορτάζει στις 12 Ιουλίου ↩︎
