10 Μαρτίου 2026
Περνώντας την είσοδο στον σταθμό του μετρό της Μόσχας για να πάω στο μάθημα του ελληνικού σχολείου, και αφού προηγουμένως τοποθέτησα τη μικρή κάρτα στο μηχάνημα των εισιτηρίων, ακούω πίσω μου μια φωνή: «Κυρία, μαζί με το εισιτήριο που βγάλατε από την τσέπη σας, σας έπεσε και αυτή η πλαστική καρτούλα. Γράφει κάτι ελληνικά, πάρτε την».
Ένας ηλικιωμένος κύριος κρατούσε την πλαστική καρτούλα με την προσευχή «Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με», δώρο του αειμνήστου Νικολάου Βασιλειάδη, την οποία είχα πάντοτε μαζί μου. Τον ευχαρίστησα και του εξήγησα ότι γράφει μια μικρή προσευχή. «Γνωρίζετε, κύριε, ελληνικά;» «Ναι, γνωρίζω λίγα», απάντησε. Και άρχισε εν συντομία να μου λέει την ιστορία της ζωής του.
«Μεγάλωσα στο αθεϊστικό καθεστώς. Οι γονείς μου, φανατικοί κομμουνιστές, μας έδωσαν το όνομα του αρχηγού. Με ονόμασαν Βλαδιλέν (Βλαδίμηρος Λένιν) και την αδελφή μου Βλαδιλένα. Όταν έπεσε ο κομμουνισμός κι έγιναν αλλαγές, δυσκόλεψαν τα πράγματα. Πολλές υπηρεσίες διαλύθηκαν, εργοστάσια έκλεισαν κ.ἄ. Έμεινα άνεργος. Τότε άνοιξαν πολλά μοναστήρια και εκκλησίες. Περνώντας έξω από μια εκκλησία, είδα στο προαύλιο ένα μικρό βιβλιοπωλείο. Τους ρώτησα εάν ήθελαν κάποιον εργάτη. Μου απάντησαν ότι ήθελαν υπάλληλο στην αποθήκη. Έτσι βρέθηκα στον χώρο των χριστιανών και γνώρισα τη χριστιανική πίστη. Με βάπτισε ο ιερεύς του ναού. Μου έδωσε το όνομα Βλαδισλάβ προς τιμήν χριστιανού ηγεμόνος της Σερβίας. Άρχισα να διαβάζω πολλά χριστιανικά βιβλία, αλλά η πραγματική μεταμόρφωσή μου έγινε σ᾿ ένα προσκυνηματικό ταξίδι στην Ελλάδα, που οργάνωσε η ενορία μου. Ήταν μια πραγματική αποκάλυψη για μας. Εκεί θυμήθηκα τα λόγια του εθνικού μας ποιητή Αλεξάντερ Πούσκιν “Η ελληνική γλώσσα είναι η γλώσσα του Θεού”».
Τον διέκοψα. Έπρεπε να κατεβώ. Κατεβήκαμε στην ίδια στάση.
Τότε εκείνος συνέχισε τη διήγησή του: «Βρεθήκαμε σε μια χώρα με διαφορετικούς ανθρώπους από αυτούς που γνώρισα στη ζωή μου. Μεγαλύτερη εντύπωση από τα μνημεία τους μου έκαναν το χαμόγελό τους, η καλοσύνη και η αγάπη τους. Επισκεφθήκαμε μοναστήρια. Παρακολούθησα τους Έλληνες, πως προσεύχονται. Με την απλότητα παιδιού που στέκεται δίπλα στον πατέρα του, που το αγαπάει. Ξέρετε, κυρία, στην Ελλάδα κατάλαβα ότι στη Ρωσία βαπτίστηκα από αντίδραση στη σκληρή κομμουνιστική ιδεολογία. Ουσιαστικά, μόνο ιδέα άλλαξα. Ήθελα να γίνω καλύτερος. Στην Ελλάδα γνώρισα χριστιανούς που από μικρά παιδιά είχαν ασπαστεί τη χριστιανική πίστη. Η προσευχή τους δεν βασιζόταν στα συναισθήματά τους – όπως η δική μου τότε – αλλά ανάβλυζε από έναν εσωτερικό κόσμο πλημμυρισμένο από τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, η οποία τους διαβεβαίωνε ότι ο Θεός είναι δίπλα τους, τους ακουμπάει.
»Άκουγα την ελληνική γλώσσα στην εκκλησία και νόμιζα ότι άκουγα μουσική, παρόλο που δεν καταλάβαινα τίποτα. Ο μεταφραστής του γκρουπ μας έλεγε: “Σας μεταφράζω τα βασικά, καλύτερα να βλέπετε και να ακούτε. Θα καταλάβετε πολλά χωρίς μετάφραση”. Μας φαινόταν ότι βρεθήκαμε σε άλλον κόσμο, άγνωστο στους νεοφώτιστους χριστιανούς της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Έζησα, ένιωσα όχι μόνο το μεγαλείο της ορθόδοξης πίστης, όπως έλεγε ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ, αλλά και το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής και γλώσσας. Είδα πόσο απλόχερα μοίραζαν οι Έλληνες αυτόν τον πλούτο, τον ορθόδοξο πλούτο, σ᾿ εμάς. Ευχαριστώ τον Θεό που με αξίωσε να γνωρίσω και να αποταμιεύσω μέσα μου αυτόν τον θησαυρό.
»Όταν επιστρέψαμε στη Ρωσία, πήγα σ᾿ ένα φροντιστήριο για να μάθω την ελληνική γλώσσα, αλλά λόγοι υγείας με υποχρέωσαν να σταματήσω. Ευχαριστώ, κυρία. Το θεωρώ θαύμα ότι συνάντησα εσάς που μιλάτε ελληνικά, τη γλώσσα που κρύβει τόση ομορφιά, τόση δύναμη. Η ψυχή μου γέμισε με φως. Χθες σκέφτηκα να βρω τη δύναμη και τον χρόνο να συνεχίσω την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας, της γλώσσας του Ευαγγελίου. Προσευχήθηκα. Και να, σήμερα, η απάντηση του Θεού».
Τον ενημέρωσα για τη λειτουργία του ελληνικού σχολείου. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα. Ένας ακόμη μαθητής! Ένας άνθρωπος στα εκατομμύρια της Μόσχας, ένας άγνωστος σ᾿ εμάς και στου Θεού την αγάπη ο εγγύτερος, ο ένας.
Αμφιβάλλουμε; Γιατί δεν μας αγγίζει πολλές φορές αυτή η αγάπη του «ενός»; Ο πλούτος της γλώσσας, το ποτάμι των Πατέρων και των Αγίων γιατί δεν μας δροσίζει;
Μια πλαστική καρτούλα στα χέρια του Αγίου Θεού άνοιξε τον δρόμο. Δεν χρειάζονται πολλά. Μια προσευχή χωρίς αμφιβολίες, αμφιταλαντεύξεις, αγωνίες, ένα χεράκι μικρού παιδιού, που θα σφίξει το απλωμένο χέρι του Πατέρα που αγαπά και τον «έναν».
Τον θησαυρό της ορθόδοξης πίστης και της ελληνικής γλώσσας κρατήστε, αδελφοί μας Έλληνες, στης καρδιάς σας το θησαυροφυλάκιο.
Ναταλία Νικολάου
Δ/ντρια Σχολείου Ελληνικής Γλώσσας Ελληνικής Κοινότητας Μόσχας
Τεύχος Ιουνίου-Ιουλίου 2026
