Περνώντας την είσοδο στον σταθμό του μετρό της Μόσχας για να πάω στο μάθημα του ελληνικού σχολείου, και αφού προηγουμένως τοποθέτησα τη μικρή κάρτα στο μηχάνημα των εισιτηρίων, ακούω πίσω μου μια φωνή.

Εμείς οι Έλληνες είμαστε πολύ πλούσιοι. Έχουμε πολλούς θησαυρούς, ανεκτίμητους — και δεν εννοώ τα κοιτάσματα πετρελαίου στο Αιγαίο. Ομιλώ για πνευματικούς θησαυρούς. Έχουμε την ορθόδοξη πίστη μας. Έχουμε τη γλώσσα μας, την ελληνική, που θαυμάζουν οι αιώνες και σπουδάζουν οι ξένοι. Γιατί όμως ονομάζουμε τη γλώσσα μας θησαυρό;