Θα μπορούσε κανείς να πει ότι οι άνθρωποι έχουμε τα ροπή στο να παρατηρούμε σχολαστικά τα «αγκαθάκια» στα μάτια των αδελφών μας παραβλέποντας από την άλλη το δοκάρι, ίσως και τα δοκάρια, στα δικά μας μάτια.

«Δυο λευτεριές που σμίγουνε»
Το «συμπόσιο του Μαγεμένου» στη Λευκάδα
«Ωραίος σαν Έλληνας»
Η διπλή ανάγνωση
Σε μελετά για να μη σε χάσει!

Στην είσοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, στον πρώτο κατανυκτικό εσπερινό της Κυριακής της Τυρινής, ψάλλονται ως Μέγα Προκείμενο οι συγκλονιστικοί στίχοι:
«Mή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπόν σου ἀπό τοῦ παιδός σου, ὅτι θλίβομαι, ταχύ ἐπάκουσόν μου· πρόσχες τῇ ψυχῇ μου καί λύτρωσαι αὐτήν».

Ενόψει αυτής της διάλεξης, ο γαλλοελβετός καθηγητής του Πανεπιστημίου της Γενεύης παραχώρησε συνέντευξη στην εφημερίδα «Το Βήμα» αποκαλύπτοντας τα τελευταία επιτεύγματα των εργαστηριακών του ερευνών για το πως μας δημιουργούν τα γονίδια από τα πρώτα στάδια της ζωής μας.

Ο δίκαιος Συμεών, στην Υπαπαντή του Χριστού, ονόμασε τον Κύριο Σωτηρία του κόσμου, Φως εθνών και Δόξα του Ισραήλ. Το ότι ο Χριστός είναι αληθινά ο Σωτήρας μας, μαρτυρεί και το όνομα Ιησούς, όπως Άγγελος Κυρίου ανακοίνωσε στον Ιωσήφ.

Τα πολυσέλιδα αφιερώματα των εφημερίδων και οι έντονες τοποθετήσεις στα ΜΜΕ διαφόρων προσώπων της κοινωνικής ζωής, που σχολίαζαν τα γεγονότα παιδεραστίας και των συναφών εγκλημάτων, τα οποία παρουσιάστηκαν στην ελληνική πραγματικότητα μέσα στο 2022, έδωσαν την εντύπωση ότι τα φαινόμενα αυτά εμφανίσθηκαν «εξ ουρανού» σε ένα κράτος με δεδομένες ηθικές αρχές και αξίες.

Ωδή ψυχής
«Μή ἀποστρέψῃς…»
Αγγελική Χατζημιχάλη
Ριψοκίνδυνη αγάπη
Από το σκοτάδι στο Φως
Ψηλαφώντας τα θαυμαστά μυστήρια της ζωής

Στην καθημερινή μας ζωή, αλλά και από την πληροφόρηση που έχουμε για όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο, διαπιστώνεται ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά κινείται ανάμεσα σε δυο απεριόριστα άκρα.

Τον είπαν: «ο πατέρας του στρατιώτη», «ο άγιος των προσφύγων», «ο προστάτης των ορφανών», «ο φτωχός πρωθυπουργός», «ο υποστηρικτής και συμφιλιωτής του λαού», «ο εθνοσωτήρας», «Μαύρος Καβαλάρης», «ο γνήσιος πατριώτης, ο ανιδιοτελής πολιτικός, υπόδειγμα δημόσιας ηθικής» και άλλα πολλά.

Περπατούσα ανόρεχτος στο δρόμο. Μια θλίψη μέσα μου να με τρώει. Θλίψη και συνάμα παράπονο - αγανάκτηση να πω; Κάτι αδικαίωτο. Ναι, αδικαίωτο, γιατί ένιωθα κανείς να μη με καταλαβαίνει. Κανείς!