Το πήραν πια απόφαση. Θα ξεκινούσαν εκείνη τη μέρα κιόλας να πάνε να βρουν τον αββά Μώτιο, όσος κόπος κι αν χρειαζόταν. Είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που έφυγε ο γέροντας από τη σκήτη τους, διωγμένος από τον φθόνο και την κακότητα του αδελφού Θεοδώρου.
Κάθε αρχή είναι μια πρόκληση!Κάθε τι που αρχίζει, όσο κι αν έχει ετοιμαστεί με επιμέλεια που εμπνέει βεβαιότητα, κινδυνεύει από κάποια αβεβαιότητα. Κι αυτό κάνει κάθε «νέο» ακόμα πιο προκλητικό! Μεγάλο μέρος των κατοίκων του πλανήτη υποδέχτηκε – μόλις – τον νέο χρόνο. Τον υποδέχτηκε με ελπίδες, με προσδοκίες, με σχέδια και αποφάσεις, αλλά και […]
Την έφτιαξαν στο σπίτι με τα παιδιά. Δεν τους φάνηκε και τόσο δύσκολο. Εκτύπωσαν μια βυζαντινή εικόνα της Γεννήσεως. Τσαλάκωσαν λίγο χαρτί του μέτρου και έγινε σπηλιά. Τα λαδοπαστέλ έδωσαν τα γήινα χρώματα στους καμωμένους από χαρτί βράχους. Και ένα κομμάτι χρυσόχαρτο έγινε το λαμπερό αστέρι στην κορυφή της.
Πολλούς κάλεσε ο Ἄρχοντας με ἐπίσημη πρόσκληση, μεγιστάνες και πλούσιους, προκειμένου να συμμετάσχουν στο εορταστικό βραδινό συμπόσιο. Εκείνοι αρνήθηκαν. Άλλοι δέχθηκαν. Φτωχοί ετούτοι και άσημοι και ἐξουθενημένοι. Και το τραπέζι τελικά γέμισε συνδαιτημόνες. Η ευωχία του μεγάλου δείπνου άρχισε…
Έρχονται τα Χριστούγεννα! Έγινε ο Θεός άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος θεός. Αυτή είναι η σημασία των Χριστουγέννων. Βαρύς και μεγάλος λόγος! Γίνεται ο άνθρωπος θεός; Την τελευταία μέρα της δημιουργίας είπε ο Θεός: «Ας φτιάξουμε τον άνθρωπο σύμφωνα με την εικόνα τη δική μας και με τη δυνατότητα να μας μοιάσει». Ο Θεός […]
Πρωινό Σαββάτου Νοεμβρίου. Τακτικό υπεραστικό δρομολόγιο που ενώνει την πρωτεύουσα με πόλη του ηπειρωτικού κορμού της χώρας. Στην καθιερωμένη πολύβουη και πολύκοσμη στάση ο χρόνος λιγοστός, το κρύο πολύ.
Εδώ οι άνθρωποι είναι δυστυχισμένοι κρυφά. Δεν μπορούν να επικοινωνήσουν, και αυτό γεννά τη δυστυχία τους. Δεν κοιτάνε ο ένας τον άλλον στα μάτια. Ένα μόνο βλέμμα μπορεί να είναι ελεημοσύνη σ᾽ ένα τέτοιο μέρος.
Ένας χρόνος κυλάει προς το τέλος του.
Φορτωμένος με λάθη, με πάθη, με άνισους πολέμους, με την αλήθεια που φέρνει η ενσυνείδητη εξαχρείωση ατόμων και λαών, με θυμό και αγανάκτηση από τους πολλούς.
Τους το είχανε τονίσει στα γυμνάσια: Μόλις δοθεί το σήμα κινδύνου, με τα σωσίβια στο χέρι έπρεπε να τρέξουν όλες στην προκαθορισμένη λέμβο. Κάθε καθυστέρηση θα έβαζε σε κίνδυνο τη ζωή τους. Το πλοίο μπορούσε να βυθιστεί άμεσα.
Ο Οκτώβρης έρχεται πάντοτε φορτωμένος με μνήμες. Η λέξη «όχι» αποκτά μια βαρύτητα που υπερνικά τις λέξεις. Γίνεται στάση, γίνεται αντίσταση, γίνεται σύνορο ανάμεσα στην αξιοπρέπεια και την υποταγή.
