«Άλλο είμαστε εμείς οι ίδιοι, άλλο τα δικά μας πράγματα, και άλλο τα γύρω από μας. Εμείς είμαστε η ψυχή και ο νους (η ανώτερη ψυχική ιδιότητα, με την οποία επικοινωνούμε με το θείο), όπως πλασθήκαμε κατ᾿ εικόνα του Κτίστη· δικό μας είναι το σώμα και οι αισθήσεις του· γύρω από μας τα χρήματα, οι τέχνες και οι υπόλοιπες βιοτικές ασχολίες» (Μ. Βασίλειος, Λόγος στο «Πρόσεχε σεαυτώ»).

Στη μακρά οδό της Μεγάλης Σαρακοστής που επιλέγει ο πιστός χριστιανός, στο μέσον του δρόμου του πνευματικού αγωνιστή φέρει η Εκκλησία στο μέσο των ιερών ναών της τον σταυρό του Χριστού σε προσκύνηση.

Δεν πάει άλλο! Ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι! Η αδικία της αναξιοκρατίας, η κοινωνική ανισότητα, η θυσία των αδυνάτων στα συμφέροντα των δυνατών της γης, η αδιαφορία των πολλών… σε εξοργίζουν.

Στο στάδιο της καρδιάς μας διεξάγεται αυτή την περίοδο ένας παράξενος, αόρατος αγώνας. Την έναρξή του όρισε η αγία μας Εκκλησία με το άνοιγμα του ιερού Τριωδίου, καθώς ο υμνωδός την Κυριακή της Τυρινής μας κάλεσε: «Τό στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέωκται· οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε…»

Στην είσοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, στον πρώτο κατανυκτικό εσπερινό της Κυριακής της Τυρινής, ψάλλονται ως Μέγα Προκείμενο οι συγκλονιστικοί στίχοι:
«Mή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπόν σου ἀπό τοῦ παιδός σου, ὅτι θλίβομαι, ταχύ ἐπάκουσόν μου· πρόσχες τῇ ψυχῇ μου καί λύτρωσαι αὐτήν».