Τη σκηνή του Φεβρουαρίου την ανοίγει μια αγκαλιά. Μια αγκαλιά, δυο πάναγνα χέρια μητρός Παρθένου· δυο χέρια που εισάγουν στον Ναό Αυτόν που λατρευόταν αιώνες εκεί. Μια αγκαλιά, δυο άλλα χέρια τρεμάμενα γεροντικά, που απλώνονται με δέος να λάβουν Αυτόν που επιπόθησε να δει κάθε ανθρώπινη ψυχή πριν αφήσει τον φθαρτό κόσμο.
Δύο Φεβρουαρίου, Υπαπαντή του Κυρίου, και η συγκατάβαση του Θεού πληροί τα πάντα. Ο κατέχων και συνέχων τα πάντα Θεός συγκαταβαίνει να παρουσιάζεται βρέφος πτωχό στην αγκαλιά της Παρθένου μητρός Του. Ο μόνος άγιος και εν αγίοις αναπαυόμενος παρίσταται ν᾿ αγιασθεί στο Ναό των Ιεροσολύμων και αναπαύεται στα χέρια του γέροντος Συμεών. Ο Θεός ο ευλογών τα πάντα δέχεται την ευλογία του δικαίου γέροντος, που είχε χρηματισθεί ότι δεν θα απέθνησκε προτού να δει τον κεχρισμένο βασιλέα και Σωτήρα του κόσμου.
Και συναγάλλεται ο ουρανός μετά των ανθρώπων. Δοξολογεί ο αγγελικός κόσμος και επιθυμεί παρακύψαι στο σωτήριον του Θεού. Ο Υιός και Λόγος του Θεού με τη θεία Του κένωση προσέλαβε από αγάπη την ανθρωπότητα για να τη σώσει. Και οι υιοί των ανθρώπων γνώρισαν με τη συγκατάβαση του Υιού την αγάπη του Πατέρα. Και στρέφονται προς τον Θεό με θείο πόθο κι απλώνουν με δέος τα χέρια, για να υποδεχτούν τον Κύριο εντός τους, στης ψυχής την αγκάλη.
Κι όσο υποδέχονται τον Κύριο εντός τους, τόσο κατέρχονται συγκλονισμένες οι γενεές των ανθρώπων τα σκαλοπάτια της μετανοίας κραυγάζοντας «ἐλέησόν με τόν παραπεσόντα, ὁ Θεός». Ακούν τον πρεσβύτη Συμεών να προφητεύει προς την πάναγνη Θεοτόκο «σοῦ δέ αὐτῆς τήν ψυχήν διελεύσεται ρομφαία», βλέπουν τον Κύριο να πορεύεται εκουσίως προς το θείο Πάθος και τύπτουν σαν τον τελώνη τα στήθη· «ἐλέησόν με, ὁ Θεός, ἐλέησόν με». Κι είναι τα δικά τους χέρια πιο τρεμάμενα κι από του πρεσβύτου τα χέρια.
Και πλαταίνει την καρδιά τους το βίωμα της μετανοίας, να χωρά δικούς και ξένους, εχθρούς και φίλους. Την πλαταίνει, να μη διακρίνει τον πλούσιο και τον φτωχό, τον ισχυρό και τον φυλακισμένο. Να λέει τον κόσμο όλο αδελφούς εν Χριστώ και αδελφές εν Χριστώ, και να χαίρεται σαν παιδί άδολο η καρδιά. Να είναι η καρδιά τους μια αγκαλιά ανέγγιχτη από την αμαρτία.
Να χωρά και τους αδελφούς ως ομοτίμους, να χωρά και την κτίση όλη ως βασιλιάς της· τα δέντρα και τους καρπούς της γης, τα πουλιά και τα ερπετά, τα βουνά και τις λίμνες. Να εργάζεται ευχαριστιακά, να την συντηρεί και να την προσάγει προσφορά με τα χέρια του στον Κτίστη.
Και μαζί να αντιπροσφέρει στον Θεό τα χαρίσματα που του έχει δώσει· να κυριαρχεί και με σοφία να διαχειρίζεται τον υλικό κόσμο, να δημιουργεί και να τεχνολογεί, να σκέφτεται και να διακρίνει το ορθό, να επιλέγει ελεύθερα το αγαθό, να διψά η ψυχή του τον Θεό και να Τον βρίσκει.
Να αντιπροσφέρει μια αγκαλιά ο κτιστός όλη την κτίση στον πάντων Κτίστη, Αυτόν που καταδέχτηκε να αγκαλοφορείται από μητέρα Παρθένο.
Τεύχος Φεβρουαρίου 2026
