Ενθουσιώδης χριστιανός στο άνθος της νιότης εκείνος, με τα χειρόγραφα των ιερών κειμένων στα χέρια στις λειτουργικές συνάξεις, στερεώνει στους αδελφούς την ελπίδα για τα αγαθά «του μέλλοντος αιώνος».
Στον παρόντα αιώνα είχε ενώσει την πορεία του με την ευγενική κόρη Μαύρα είκοσι μέρες μόλις πριν. Το νεόνυμφο ζεύγος στην κορύφωση της ανθρώπινης εὐτυχίας.Ἦταν ακριβώς τότε που ήρθαν τα πρώτα διατάγματα του σκληρού αυτοκράτορα Διοκλητιανού.
Ο Τιμόθεος καταγγέλλεται ως ένθερμος ιεροκήρυκας της νέας θρησκείας. Υποχρεώνεται να παραδώσει τα ιερά βιβλία. Αρνείται. Όπως ένας πατέρας δεν θα μπορούσε να παραδώσει τα παιδιά του στον θάνατο, έτσι κι αυτός δεν θα μπορούσε να παραδώσει τα αγιασμένα χειρόγραφα, «που με αυτά εγώ ο ίδιος και οι πιστοί αξιωνόμαστε τη Χάρη του Θεού και τη σκέπη των αγίων Του», είπε.
Η οργή του επάρχου Αρριανού ξεσπά αδυσώπητη πάνω του. Πυρωμένα σουβλιά διαπερνούν τα αυτιά, οι βολβοί των ματιών πέφτουν καταγής. Ακολουθεί ο τροχός με τα καρφιά…Όμως ο Μάρτυρας ορθώνεται θαυματουργικά αλώβητος, έτοιμος για ὅ,τι άλλο.
Ο τύραννος τον ρίχνει στη φυλακή και έχει δυνατότερο όπλο, που θα τον λύγιζε οπωσδήποτε: τη Μαύρα, τη σύζυγο των είκοσι ημερών. Πλάνη! Η νεόνυμφη βγήκε από τη συνάντηση πιο πολύ του Χριστού και πιο σφιχτά ενωμένη μαζί του.
Ο έπαρχος μανιασμένος διέταξε την ίδια τακτική: Ακρωτηριασμός και ρίψη σε βραστό νερό. Μάταια! Ανέπαφη του απευθύνεται: «Δεν είναι η φωτιά σου δυνατή. Αν σου λείπουν ξύλα, στείλε στους γονείς μου και θα σου δώσουν».
Ο έπαρχος ζήτησε να εξακριβώσει τη θερμοκρασία. Ζεματίστηκε και απέσυρε το χέρι ουρλιάζοντας. Διέταξε να κάψουν τη Μαύρα με δαυλιά αλειμμένα με πίσσα και θειάφι. Παρέμεινε σώα! Τέλος, το αντίχριστο μίσος γνώρισε την κορύφωσή του. Οι δυο αγιασμένοι νεόνυμφοι σύζυγοι προσφέρουν στον Ουράνιο Νυμφίο το πιο χριστομίμητο δώρο: κρεμασμένοι σε αντικριστούς σταυρούς αργοπεθαίνουν καθώς τους ενώνει για πάντα ο μεσαίος, ο σταυρός του Νυμφίου της Εκκλησίας, που ο καθένας τους λάτρεψε.
Μετά από εννέα μέρες και νύχτες η επίγεια ιερή συζυγία Τιμοθέου και Μαύρας πήρε τα άφθαρτα στέφανα και τους λευκούς χιτώνες, που υπήρχαν πάνω στους ουράνιους θρόνους στη Βασιλεία του Ουρανού, όπως το είχε οραματιστεί η Μαύρα. Ήταν 3 Μαΐου το 304 μ.Χ.
Σήμερα, τόσους αιώνες μετά τον Διοκλητιανό και τους διωγμούς του, τώρα που οι πιστοί προσκυνούμε ελεύθερα την αγία εικόνα των μαρτύρων Τιμοθέου και Μαύρας και πολλά παιδιά της Εκκλησίας ακούν στο όνομά τους, αναρωτιέται κανείς, πόσα νεόνυμφα ζεύγη αισθάνονται να τους ενώνει η αγάπη του Χριστού, που είναι ικανή να νικήσει όλα τα νοητά θηρία που ενεδρεύουν στα σπίτια τους και ζητάνε να κατασπαράξουν τη δυνατότητά τους να χτίσουν και να φυλάξουν αλώβητη τη συζυγία τους;
Υπάρχουν σήμερα λευκά νυφικά και ανεξήγητα στέφανα για εκείνους και για εκείνες που τα φορούν στην τελετή. Το στεφάνι προϋποθέτει μια νίκη. Και το λευκό νυφικό και το λευκό ανθάκι στο πέτο, το άχραντο. Έπειτα είναι και το «κοινό ποτήριο», που συμβολίζει τις κοινές χαρές και λύπες, που για να μείνουν και να γίνονται κοινές, ανάγκη να κρατάμε αντικριστά καθένας τον σταυρό μας, ώστε να μπορούμε να ενωθούμε και οι δυο στον σωτήριο Σταυρό του Κυρίου και Θεού μας και να νικήσουμε.
Λ.
Τεύχος Μαΐου 2026
