Τους ενώνει ο πλούτος και η ανωνυμία. Κι όμως είναι πολλοί εκείνοι που τους γνωρίζουν και έχουν ακούσει γι’ αυτούς.
Ο πρώτος, όπως συμβαίνει συνήθως με τους πλούσιους, αγαπούσε τα πολυτελή ενδύματα, τόσο, που τα φορούσε κάθε μέρα. Λάτρευε την πορφύρα και τη βύσσο. Στην αυλή του κάποιος φτωχός Λάζαρος, γεμάτος πληγές προσπαθούσε να χορτάσει την πείνα του από τα ψίχουλα που έπεφταν από το πολυτελές τραπέζι του. Ποτέ του δεν σκέφτηκε να του δώσει ένα κομμάτι ψωμί. Φαίνεται πως στο πολυάσχολο μυαλό του οι φτωχοί δεν είχαν καμία θέση.
Ο δεύτερος, είχε χάσει τον ύπνο του. Είχαν τόσο καρπίσει τα χωράφια του που οι αποθήκες του δεν χωρούσαν την άφθονη σοδειά του. Και εκεί που ξαγρυπνούσε σκεπτόμενος το πρόβλημά του, ξαφνικά βρήκε τη λύση. Θα γκρέμιζε τις παλιές αποθήκες και θα έκτιζε καινούργιες μεγαλύτερες, για να χωρούν όλα τ’ αγαθά του. Έτσι ικανοποιημένος από τη λύση του μονολογούσε: «ψυχή, ἔχεις πολλά ἀγαθά κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου» (Λουκ. ιβ΄ 19).
Ο τρίτος, αν και πλούσιος, είχε πνευματικές αναζητήσεις. Είχε πολλά αγαθά, μα ήθελε και την αιώνια ζωή. Εξάλλου πάντα πρόσεχε να τηρεί το νόμο και τις εντολές. Γιατί να μην την αποκτήσει και αυτή;
Και το σκηνικό αλλάζει.
Εκείνος ο φτωχός Λάζαρος, που άλλοτε ζούσε στην αυλή του πλούσιου, τώρα βρίσκεται στον ουρανό κοντά στον πατριάρχη Αβραάμ. Άγγελοι τον είχαν οδηγήσει εκεί. Λίγο αργότερα άφησε την τελευταία του πνοή και ο πλούσιος. Τάφηκε από τους ανθρώπους με μεγάλες τιμές, όμως η ψυχή του βρέθηκε στον Άδη.
Ο δεύτερος πλούσιος έμεινε με τη χαρά της λύσης. Κεραυνός έπεσε πάνω του ο λόγος του Θεού «ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτί τήν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπό σοῦ· ἅ δέ ἡτοίμασες τίνι ἔσται;» (Λουκ. ιβ΄ 20).
Ο τρίτος πήρε απάντηση από τον ίδιο τον Χριστό το «ἔτι ἕν σοι λείπει» (Λουκ. ιη΄ 22). Του έλειπε λοιπόν ακόμη ένα. Έπρεπε να πουλήσει όλα του τα αγαθά, να τα μοιράσει στους πτωχούς, για ν’ αποκτήσει θησαυρό στον ουρανό και μετά να ακολουθήσει τον Χριστό, να γίνει μαθητής Του. Μα έφυγε περίλυπος, μακριά από τον Χριστό. Ήταν πολύ πλούσιος, και τα επίγεια αγαθά του δεν μπορούσε για χάρη κανενός να τα αφήσει.
Μέσα σε τρεις Κυριακές του Νοεμβρίου περνούν από μπροστά μας τρεις πλούσιοι. Ίσως για να στοχαστούμε και εμείς, μέσα στην υλιστική εποχή που ζούμε, ποιος είναι ο «πλούτος» που μας χωρίζει από τον Θεό.
Ίσως για να θυμηθούμε πως για κάπου αλλού είμαστε πλασμένοι. Ίσως για ν’ αρχίσουμε να σκεπτόμαστε πως το σκηνικό κάποια στιγμή και για εμάς θα αλλάξει.
Τεύχος Νοεμβρίου 2026
