Πόλεμος και ειρήνη. Οι δύο βάσεις που στηρίζεται η δοκός της Ιστορίας στην οποία ακροβατεί η ανθρωπότητα σήμερα και πάντα. Σ’ αυτήν βάδισαν οι πρόγονοί μας που έγραψαν το έπος του ’40 πολεμώντας για την ειρήνη, σεβόμενοι τη δικαιοσύνη και την αλήθεια. Κι ενώ μαθήτευσαν στο του Ηροδότου: «Κανείς δεν είναι τόσο ανόητος ώστε να προτιμά τον πόλεμο από την ειρήνη, διότι στον καιρό της ειρήνης τα παιδιά θάπτουν τους γονείς, ενώ στον καιρό του πολέμου οι γονείς θάπτουν τα παιδιά τους», οδηγήθηκαν σε πολεμική εμπλοκή ενάντια στην παράνοια του φασισμού για την τιμή και την ελευθερία.
Καθώς κυματίζει και φέτος η γαλανόλευκη στα σπίτια μας και στις καρδιές μας, παιανίζουν τα τραγούδια της νίκης, παρελαύνουν τιμητικά τα νιάτα, οι ψυχές αναριγούν στις θύμησες ενός εξωφρενικού και τραγικού πολέμου και η απορία βαθαίνει: «Ειρήνη φίλη, ενώ είσαι αγαθό που επαινείσαι από όλους, γιατί τόσοι λίγοι σε διαφυλάσσουν;»
Ζώντας στην πνιγηρή ατμόσφαιρα του πολέμου που βιώνει η παγκόσμια κοινότητα με την αμοιβαία καχυποψία και ανταγωνιστικότητα μεταξύ των κρατών, ακούμε τις παράδοξες εκφράσεις «ειρήνη για τον τερματισμό της ειρήνης» και «πόλεμος για τον τερματισμό του πολέμου». Παρακολουθούμε το υποκριτικό «παιχνίδι του αφοπλισμού» και ενώ οι διαπραγματευτές συνομιλούν, τα οπλοστάσια που έπρεπε να διαλυθούν γίνονται ολοένα ισχυρότερα. Γι’ αυτό αγωνιούμε μπροστά στα πολεμικά μέτωπα που ρουφούν ανθρώπινο αίμα και προοιωνίζουν κακά για το μέλλον του κόσμου σαν τη φρίκη μιας παγκόσμιας σύρραξης και πυρηνικής ανάφλεξης.
Το ένδοξο «ΟΧΙ» δεν προβάλλει μόνο ένα ασίγητο παράδειγμα ηρωισμού και φιλοπατρίας για τους σύγχρονους Έλληνες, αλλά δείχνει το βάθος της καρδιάς του Έλληνα της εποχής του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν η καρδιά που είχε υπερβεί κάθε εσωτερικό διχασμό και «η αλογία των παθών» είχε μετατραπεί σε επιθυμία του θείου θελήματος. Ήταν η καρδιά που στεριωνόταν στην πεποίθηση ότι η πορεία της Ιστορίας είναι στα χέρια του δικαιοκρίτη Θεού. Ήταν η καρδιά που ειρήνευε κάτω από τη θεία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου, που ανδρειωνόταν από τα μαρτύρια των αγίων, μεταλαμβάνοντας αίμα και πνεύμα από τη θεία Λατρεία. Ήταν η καρδιά που είχε την ακράδαντη πίστη ότι η ευσέβεια και η μετάνοια προσελκύει το θείο έλεος και την ειρήνη «τήν πάντα νοῦν ὑπερέχουσαν».
Αυτή η επέτειος μπορεί να βρει βαθύτατο νόημα για μας, αν μας βοηθήσει να μην ξεχνούμε ότι σε κάθε ορατό ή αόρατο πόλεμο η μάχη δίνεται και κερδίζεται στο πεδίο της καρδιάς που βασιλεύει ο ειρηνοποιός Κύριος.
Τεύχος Οκτωβρίου 2026
