Σήμερα τα φιλοσοφικά, τα κοινωνικά και τα πολιτικά συστήματα διαψεύδουν τη δυνατότητα του ανθρώπου να σχεδιάζει σωστά την πορεία του προκειμένου να ᾿ναι επιτυχημένος, ευτυχισμένος, για να ζήσει μια ζωή που να αξίζει.
Οι νέοι, που ποθούνε το απόλυτο, δεν βλέπουν σήμερα πρότυπα ανώτερης κοπής για να εμπνευστούν μέσα στον κόσμο της αδικίας και της απάτης. Οι μεγαλύτεροι αισθάνονται προδομένοι και πάμπτωχοι που δεν τα αντικρίζουν – αν δεν έχουν κι αυτοί παραδοθεί. Οι πολλοί βλέπουν να ψαλιδίζονται τα όνειρά τους από τους λίγους, τους ισχυρούς του χρήματος, τους εξουσιαστές, που συμπνίγουν στη γέννησή του ὅ,τι αποτελεί δικαίωμα ζωής για τους περισσότερους και κοντεύουν να τους κάνουν μετανάστες μέσα στην ίδια την πατρίδα τους, ενώ το κυνήγι των ποικίλων απολαύσεων τείνει να αποσαρκώσει τον υπερφίαλο άνθρωπο της εποχής μας.
Παρά ταύτα κάνει εντύπωση ότι σ᾿ αυτούς τους καιρούς η Εκκλησία του Χριστού παγκοσμίως δεν προλαβαίνει να κατατάσσει καινούργιους αγίους και μάρτυρες στα Συναξάρια της. Και απορεί κανείς: Είναι σήμερα εποχή που μπορεί κάποιος άνθρωπος ν᾿ αγιάσει; Το Πνεύμα του Θεού έχει υπαγορεύσει προφητικά στον ευαγγελιστή Ιωάννη στο βιβλίο της Αποκαλύψεως του Χριστού, πριν εικοσιδύο αιώνες, στο νησί της Πάτμου:
«Ο αδικών αδικησάτω έτι,
και ο ρυπαρός ρυπαρευθήτω έτι,
και ο δίκαιος δικαιοσύνην ποιησάτω έτι
και ο άγιος αγιασθήτω έτι».
(Αποκ. κβ΄ 11).
Ο λόγος ισχύει διαχρονικά και προϋποθέτει την ελευθερία της θελήσεως του ανθρώπου να επιλέγει την πρακτική ζωής που επιθυμεί, μεταξύ του «ρυπαρευθήτω έτι» και του «αγιασθήτω έτι».
Γίνεται αυτό που και στη φύση διαπιστώνουμε: Όταν στην ήρεμη επιφάνεια μιας λίμνης ρίξεις μια πέτρα, οι κύκνοι που χαμοπετούσαν από πάνω της, ανοίγουν πιότερο τα πάλλευκα φτερά τους και ανεβαίνουν ψηλότερα, όμως τα φτωχά βατράχια τρομαγμένα χώνονται πιο βαθιά στη λάσπη!
Και στη ζωή του Πνεύματος, όταν επικρατεί ο μολυσμός, βλέποντας κανείς τη ζωή να «σαπίζει» αισθάνεται την ανάγκη να παραμείνει ζωντανός πάση θυσία στην άνθιση της αγνής καρδιάς του. Γι᾿ αυτόν που είναι ζωντανός και ευωδιάζει η ψυχή του, η γενική υποβάθμιση του συμβιβασμού με το θαμπό, το αρρωστημένο «ρυπαρευθήτω έτι» είναι πρόκληση για το «περισσότερο φως!»1 του «αγιασθήτω έτι».
Λ.
Τεύχος Μαΐου 2026
- Είναι τα τελευταία λόγια του Γκαίτε: «Φως, περισσότερο φως!» ↩︎
